Visrechten

Over duurzaamheid valt altijd te discussiëren, maar visserijwetenschappers hebben duidelijke werkdefinities ontwikkeld. Dat is nu eenmaal hun werk. Daadwerkelijk zorgwekkend is het beleid waarbij visrechten worden toegewezen en vangstquota worden vastgesteld die hoger liggen dan aanbevolen vanuit de wetenschap. Dat proces wordt nauwlettend in de gaten gehouden door ngo’s, waaronder enkele van de organisaties die in de film worden opgevoerd, zoals Oceana.

Vis zit niet vol met vervuilende stoffen. Sommige grote soorten aan de top van de voedselketen zijn in verband gebracht met kwik, en bij sommige soorten kweekvis bestaan zorgen over antibioticagebruik. Maar absolute beweringen dat vis niet gezond is, zijn misleidend. Vis wordt beschouwd als gezonde voedingskeuze, ook in Nederland. Het is een van de meest gereguleerde en meest transparant gecontroleerde sectoren in de levensmiddelenindustrie.

MSC-keurmerk

De Marine Stewardship Council ontvangt geen directe betalingen van de visserijen die worden gecertificeerd volgens hun MSC-norm. De consument kan erop vertrouwen dat de gecertificeerde vis aan een grondig onderzoek is onderworpen om na te gaan waar, hoe en volgens welke regels die is gevangen. Gecertificeerde vissers, onder anderen de IJslandse vissers uit de film, worden ter verantwoording geroepen als ze slecht presteren. Dan worden ze geschorst of uitgesloten uit het programma. Het MSC-keurmerk blijft, net als andere betrouwbare programma’s voor visserij en viskweek, een van de weinige manieren waarop de consument weloverwogen keuzes kan maken.

Viskweek, oftewel aquacultuur, levert nu al de helft van de vis en schaal- en schelpdieren die wij eten en kan in de toekomst nog veel meer bijdragen. De sector blijft werken aan de aanpak van problemen als zeeluis en antibioticagebruik bij kweekzalm en mangroveontbossing voor garnalenkweek. Maar in de film wordt bij de viskweek puur gekeken naar grootschalig gekweekte garnalen en zalmen, die ongeveer 5 procent van de wereldproductie vertegenwoordigen. Daarmee wordt voorbijgegaan aan de 425 soorten die overal ter wereld worden gekweekt en aan het feit dat sommige soorten, zoals in Nederland gekweekte mosselen, een netto positieve invloed op het milieu kunnen hebben.

Los van de economische kosten en milieubelasting van op land geproduceerd voedsel (waaronder groenten), is vis boycotten alleen mogelijk in een land waar echt iets te kiezen valt op voedingsgebied, zoals in de Verenigde Staten of Nederland. Maar zout- en zoetwatervis vormt een fundamentele bron van eiwit en voeding voor 3,3 miljard mensen over de hele wereld. Voor veel van de armsten is het hun enige bron van onmisbare voedingsstoffen. Veganisme, zoals voorgesteld in Seaspiracy, is een optie voor sommige mensen, maar lang niet voor iedereen. Wie het tegendeel bepleit, gaat vanuit een bevoorrechte positie voorbij aan de echte problemen die komen kijken bij het verzekeren van een duurzaam voedselsysteem waarop we allemaal kunnen vertrouwen.

Een boycot op vis gaat de oceanen niet redden